Het bijzonderste aan dit boek, is het perspectief. Je zit niet in het hoofd van hoofdpersoon, maar kijkt mee vanuit een alwetende verteller. Op zich niets bijzonders, ware het niet dat deze alwetende verteller ook wel bekend staat als De Dood. Tussendoor vertelt de Dood over zijn werk en over de verschillende mensen in de wereld. Zo gezegd lijkt het alsof het boek daardoor nog zwaarder wordt, maar dat valt mee. Juist door dit perspectief, is het boek anders dan elk ander tweede wereldoorlog-boek. Eigenlijk is het ook geen oorlogsboek. Wat veel belangrijker is, is de liefde van Liesl voor boeken, iets wat jij, als boekenlezer, maar al te goed begrijpt. Deze liefde is daardoor eigenlijk het belangrijkste thema in het boek.

Het tweede aspect wat dit boek zo bijzonder maakt, is hoeveel verhaal in het boek zit. Zoals ik al zei, is de liefde voor boeken erg belangrijk. Hoewel Liesl ondergedoken zit, is ze in staat een redelijk normaal leven te leven. Het gezin waar ze woont heeft het niet breed, maar dat is niet vreemd, omdat alle mensen in de straat het moeilijk hebben. Het is plat gezegd gewoon een arme wijk. Maar eigenlijk gaat het redelijk goed. En het gaat ook alleen maar beter in het verhaal. En natuurlijk komt er nu nog een maar. Eenn maar in de vorm van nachtelijk gebrom, niet voorafgegaan door luchtsirenes die de nacht verscheuren. De straat waar Liesl woont wordt gebombardeerd, en dat verandert alles. Je staat stil bij de verteller, de Dood. Zal hij Liesl sparen of meenemen?

Als laatste wil ik nog vertellen dat dit boek zo mooi is geschreven. Echt. Door dit boek ben ik een fan geworden van Markus Zusak. Ik weet dat het een dikke pil is (560 bladzijden), maar echte leesbeesten zullen zich daardoor niet laten stoppen. Voor de rest die dat niet is, laat je niet tegenhouden door deze dikte! Het verveelt niet, ondanks de lengte. Het is goed geschreven en gewoon de moeite waard!

Wil je meer meningen over de boeken van Marcus Zusak? Lees dan de mening van Wessel over De boodschapper en Emma over De boodschapper, van Inge over Als honden huilen en van Katrien over De boekendief.

Deze recensie is geschreven door Emma Tondeur, 19 jaar uit Amersfoort. Emma gaat na de zomervakantie studeren aan de Roosevelt Academy in Middelburg
De Boekendief / Marcus Zusak / vertaald door Annemarie Lodewijk / Uitgeverij The House of Books / 2007 / 558p. / ISBN 978 90 443 1965 1

De vader van de zestienjarige Camille, en haar jongere broer Louis, is zijdemaker, en moet af en toe verre reizen maken. Helemaal naar China, soms. Dan is hij een hele tijd weg. Als hij de voorlaatste keer terugkomt uit China, belooft hij zijn kinderen en zijn vrouw dat het de allerlaatste keer is dat hij zo ver weg moet. Dan vertrekt hij weer, om nooit meer terug te komen. Zijn familie blijft met heel veel vragen achter. Wat is er gebeurd? Waarom blijft hij weg? Leeft hij nog? Hoe moet het nu verder met de winkel, met de weverij, en vooral met het kweken van de zijderupsen?

Kathleen Vereecken schreef een boek waar je een beetje moet “in” komen. Ze vertelt haar verhaal in twee vertelstandpunten: dat van Louis: een dromerige jongen die het liefst zwijgt, en in zijn eigen wereld zijn fantasie de vrije loop laat. Hij droomt ervan om net als zijn vader zijdemaker te worden. Hoe hij de verdwijning van zijn vader ziet, en hoe hijzelf eruitziet, hoe hij denkt, staat in een ander lettertype dan hoe Camille het verdriet om haar vader verwerkt. Haar hoofdstukken worden genummerd. De hoofdstukken van Louis dragen titels, die vaak te maken hebben met hoe het met zijn zijdenrupsen gaat, of hoe het niet gaat. Beide standpunten zijn niet meteen helemaal duidelijk. Wie is wie? Dit gegeven zorgde ervoor dat de “klik” met het boek wat mij betreft op zich liet wachten.

De personages zijn beschreven met heel veel liefde, zonder pathos. Camille en Louis hebben heel duidelijk hun eigen karakter, en beseffen heel goed dat ze allebei, samen met hun moeder verder moeten met het gegeven dat hun vader en echtgenoot niet meer bij hen is. Camille is hier heel boos over, terwijl Louis vooral wil doen wat zijn vader deed, zodat hij, wanneer hij terug komt, trots op hem kan zijn. Er is ook Arlette, die als huishoudster voor hen werkt. Ze treedt ook als chaperonne op voor Camille. Ondertussen smeult de opstand in Parijs, en worden kinderen uit de arme wijken, zomaar meegenomen en opgesloten in de gevangenis. Over het waarom van dit gegeven had ik wel graag meer gelezen. Normaalgezien laat de politie rijkere kinderen gewoon met rust. Als Camille haar broer voor haar ogen ziet ontvoerd worden, gaat ook zij mee op in de opstand, en is ze er later ook getuige van dat een politieman wordt vermoord.

Vereecken weet de tijdsgeest erg goed te vatten, en dat zorgt voor een aangename leeservaring. Hier en daar bekroop me wel het gevoel dat ik een les zat te volgen. Over het kweken van zijderupsen, en hoe ze zich ontwikkelen. De nood van de witte moerbeiboom als voedsel voor de rupsen. Over verschillende standen in het achttiende eeuwse Parijs. Maar dat ik de les kon volgen in een goed geschreven boek, met boeiende personages: het maakt veel goed. Alain Verster maakte voor Zijdeman enkele illustraties die bij zijde en weven passen. Het is alleen heel erg jammer dat ze niet in kleur zijn. Dat zou voor Zijdeman een meerwaarde zijn. Vooral als Louis het heeft over de rupsen die vlinders zullen worden, en zijn twijfels daarover: zijde maken of zijderupsen kweken? Een vlinder in kleur, van Alain Verster? Daar zou je als lezer toch een mooie droom aan overhouden?

Deze recensie is geschreven door Katrien Temmerman uit Vlaanderen. Katrien schrijft over boeken op haar eigen blog http://boekenboekenboeken.blogspot.com, en is tevens redactielid van de bekende Vlaamse boekensite www.verteleens.be
Zijdeman / Kathleen Vereecken / Uitgeverij Lannoo / 2013 / 164p. / ISBN 978 94 014 0199 9

Boyer heeft een krachtig idee voor een verhaal. Een rode draad waar elk persoon zich wel een beeld bij zou kunnen vormen. Want iedereen vraagt zich wel eens af hoe het nu moet als er een dierbaar iemand zou komen te overlijden. Maar waar ik een tranentrekker verwachtte, blijkt het alleen 217 pagina’s aan mooi geschreven zinnen te zijn. De mooie zinnen maken het boek oké, maar niet ingrijpend.

Eenvoudige schrijfstijl
Korte zinnen afgewisseld met lange. Niet te moeilijk taalgebruik. Korte hoofdstukken. De schrijfstijl van Boyer is heerlijk, waardoor het boek snel wegleest. Ook al is de inhoud niet wat je er van verwachtte. Je krijgt een hapje gedachten mee van elk belangrijk personage en staat daardoor als het ware middenin het gezin zelf. Op die manier zou je meer met het gezin mee moeten kunnen leven.

Verplaatsen
Helaas is niets minder waar. Misschien is het persoonlijk, maar het was lastig om me te verplaatsen in de personages die Boyer gecreëerd heeft. Vooral moeder Winny en vader Sep zijn lastig om je in te verplaatsen. Ook al lees je hun gedachten, geeft het toch weinig inzicht. Oma Martha is kordaat en zeurt het hele boek door, wat voornamelijk irritaties opwekt. Alleen Ana’s karakter wordt echt duidelijk in het verhaal, maar is ook niet iemand waar ik bij in een spiegel kijk. Op geen enkele manier kan ik me identificeren met de karakters. Er zit geen totale uitspringer bij, waar ik tijdens het lezen stiekem wel op had gehoopt.

Al om al
Al om al is het idee krachtig. Een gezin dat langzaamaan uit elkaar valt door de dood van een kind. De grootste nachtmerrie van elke ouder. Toch maakt het boek de kracht niet volledig waar, voornamelijk door de keuze van personages en hun uitwerking. Dit is zo’n boek waarvan je het niet erg vindt dat je het hebt gelezen, maar dat je ook niet snel nog eens uit de kast zult pakken.

Een geslaagd leven/ Marian Boyer / Uitgeverij De Geu3 / 2012 / 217 pag. / ISBN 9789044524727

Dit is het verhaal van Jan Hauger, een kleuterleider die solliciteert bij een kleuterschool die bijna naast de psychiatrische kliniek Sint-Patricia ligt. Of beter gezegd, dichtbij Sint-Psycho. In de kleuterschool verblijven de kinderen waarvan de ouders in de kliniek zijn opgenomen. Op bezoekuren worden de kinderen door een ondergrondse gang naar de kliniek geleidt en met de minuut wordt Jan nieuwsgieriger naar wie er opgesloten zitten. Hij weet dat de beruchte moordenaar Ivan Rössel een gevangene is, maar zijn jeugdvriendin Rami lijkt ook te zijn opgenomen. Jans collega Hanna probeert Jans verleden te achterhalen, terwijl hij zelf steeds vaker probeert Sint-Psycho binnen te komen.

Spannend en verslavend
Tegen dit boek mag je gerust u zeggen. Johan Theorin is een schrijver waar ik meer van wil lezen; en wel meteen. Hij schrijft eenvoudig, waardoor iedereen het kan verhaal kan volgen, maar dit neemt niets weg van de kwaliteit. Het is spannend, onvoorspelbaar en ontzettend verslavend. Met de schrijfstijl die best te vergelijken valt met het genre young-adult, leest het geheel vlot weg. Uiteindelijk misschien wel té vlot.

Wat?! Nee! Hoe?!
Na elk hoofdstuk breekt het zweet je gewoonweg uit. Gedachten bestaan alleen nog maar uit losse woorden, zoals ‘wát?!’, ‘nee!’ en ‘hoe?!’. Theorin maakt perfect gebruik van cliffhangers, waardoor je het boek na een hoofdstuk echt niet weg kunt leggen. Daarom moet je ervoor zorgen dat als je gaat lezen, je die dag én nacht verder niets te doen hebt. Het boek even aan de kant leggen is namelijk een onmogelijke opgave. Met zoveel verschillende verhaallijnen dat je soms de tel kwijt bent, wil je steeds weten hoe het verder gaat. Hoe zit het met Jans verleden? Wat is Hanna van plan? En wie zijn Ivan Rössel en Rami? Alle vragen blijven door je hersens zwemmen, tot het bittere eind.

Plot twist
Het verhaal gaat lekker z’n gangetje; als lezer bijt je nagels tot er geen meer over zijn en Theorin maakt het boek met de bladzijde duidelijker. Tenminste, net als je denkt dat alles op z’n plek valt; dat alles lukt.. BAM, plot twist! Hij maakt er ook meteen zo’n grote van, dat je eerst rustig moet beseffen wat er gebeurd is. Boos worden omdat jij noch de personages dit aan zagen komen heeft geen zin. Het boek gefrustreerd tegen je hoofd slaan (‘hoe kan dit gebeuren!?’) ook niet. Die invloed heeft een boek van Johan Theorin op je. En vanaf dat moment wordt het alleen maar erger, omdat het boek opeens, zonder enige waarschuwing, uit is. Ik weet niet wáárom, maar het heeft een open einde. Iets wat het ergste is aan het hele verhaal. Dus lieve Johan, kunt u alstublieft een vervolg schrijven?

Sint Psycho / Johan Theorin / vertaald door Marika Otte / Uitgeverij De Geus / 2012 / 416 pag. / ISBN 9789044524239

Het verhaal wordt verteld door een 8 jaar oude jongen, zijn naam blijft onbekend. Hij is het enige kind van zijn ouders, maar hij vindt alsnog dat hij te weinig aandacht krijg. Dit komt doordat zijn ouders, en dan vooral zijn moeder, er steeds nieuwe pleegkinderen op na willen houden. Om de zoveel tijd komt er een nieuw pleegkind bij ze wonen, meestal jongetjes, en na een aantal maanden of jaren gaan ze weg en komen er weer nieuwe voor in de plaats. Het 8 – jarige jongetje vind het niet leuk dat al deze vreemde mensen in zijn huis wonen en zijn moeders liefde krijgen. Hij praat zo min mogelijk met ze en deelt zijn speeltjes niet met hen. De moeder ziet niet dat haar kind er zo onder lijdt, en dit merkt ze ook niet op uit zijn bedplassen, wat hij nog steeds doet.

Op een gegeven moment komt er weer een nieuwe pleegkind, genaamd Robert. Hij is erg stil en overal bang voor. De moeder probeert hem zich thuis te laten voelen, maar de verteller probeert er alles aan te doen om dit tegen te gaan. Hij probeert Robert voor schut te zetten en lacht hem uit, ook probeert hij Robert overal de schuld van te geven. Dit werkt niet en hij krijgt bijna altijd de schuld. Op een dag, als de 8-jarige op zijn fietsje rijdt, heeft hij er genoeg van dat Robert alles mag doen wat hij niet mag. Hij ziet Robert op een ladder staan en de heggenschaar van zijn vader gebruiken. Hij wordt boos en ramt de ladder met zijn fiets. Robert valt van de ladder en wordt geëlektrocuteerd door het snoer van de heggenschaar. De verteller verstopt zich in zijn kamer, maar niets zal meer hetzelfde zijn: zijn moeder raakt haar pleegkinderen kwijt en sterft uiteindelijk aan kanker, maar wat doet het met de verteller?

Het verhaal wordt verteld door een 8-jarige jongen in het ene hoofdstuk en een volwassen versie van dezelfde jongen in het volgende hoofdstuk, zo wordt het verhaal om en om verteld. Dit leest op zich wel grappig, omdat je het dan leest vanuit het perspectief van een kind én van een volwassene. Het is wel lastig om weer in een ander perspectief te komen, omdat het niet alleen over het ongeluk en de pleegkinderen gaat, maar ook over de dingen die op dat moment spelen in hun leven. Het boek was redelijk interessant om te lezen. Je verwacht niet dat een 8 –jarige jongen tot zoiets in staat is…

Deze recensie is geschreven door Nicky Boesen, 16 jaar, leerling van het Pascal Blaise College te Zaandam
Lees ook hier wat Laura Stassen over dit boek schreef.
Hoeveel regen / Jon Bauer / vertaald door Rob van Erkelens / Uitgeverij Podium / 2012 / 331 pag. / ISBN 9789057594564

Het verhaal speelt zich af in de Zeven Koninkrijken, waarbij Eddard Stark een zeer belangrijke rol heeft zowel als heer van Winterfel als vriend en rechterhand van de koning. De belangrijkste adelijke tegenstanders zijn de Lannisters, en de vrouw van de koning is ook een Lannister. Het boek begint langzaam met het introduceren van de belangrijkste personages en hints over wat er komen zal. De kreet van de Starks ‘De winter komt’ geeft meteen al de toon van het hele boek aan. Het perspectief is voornamelijk die van het huis Stark, maar doordat je ook vanuit andere personages het verhaal meekrijgt wordt je langzaam meegenomen in de intriges en complotten tussen de verschillende families van het addelijke hof, maar ook daarbuiten. Het rijk blijkt bedreigd te worden vanuit het noorden, het zuiden maar ook van binnen het hof zelf.

Na het lezen van het boek blijft het gevoel dat Het Spel der Tronen eigenlijk een hele grote introductie is van de rest van de serie. Er is een begin gemaakt van meerdere verhalen en personages, maar geen van die verhaallijnen worden echt afgesloten. Integendeel, er lijken meer problemen te zijn aan het einde van het boek dan aan het begin. Dit betekent niet dat het eerste boek niet de moeite waard is. Het is heel erg spannend en vooral de onbekendere personages intrigeren omdat ze onvoorspelbaar zijn.

Opvallend aan het boek is dat het wel fantasy is, maar toch heel realistisch blijft. De proloog is het enige griezelige moment waarbij onverklaarbare dingen gebeuren, maar verder is het meer een boek over echte mensen. Het heeft een goed uitgedacht plot met brute wendingen en volwassen beschrijvingen. Juist omdat het verhaal begint met het bovennatuurlijke zorgt de afwezigheid hiervan in de rest van het boek wel voor een sinister sfeertje. Dat de problemen in de proloog terugkomen later in het verhaal is bijna zeker.

Het grootste nadeel van het boek is dat het voor iedereen die de serie gekeken heeft ontzettend voorspelbaar is. Alle gebeurtenissen, vooral de proloog, zitten bijna letterlijk in het eerste seizoen. Het enige wat het boek echt toevoegt zijn meer uitgediepte personages. Vooral Catherine, de vrouw van Eddard Stark, blijkt veel gevoeliger en haatvoller te zijn dan in de serie duidelijk wordt. Verder zijn er in het boek iets meer bijpersonages en details, maar die vallen een beetje weg met het voorspelbare plot.

Over het algemeen is Het Spel der Tronen een lekker vlot boek met intrigerende personages en een hele nieuwe wereld om te ontdekken. Door de verschillende onafgemaakte verhaallijnen wil je na het lezen dan ook direct verder met deel twee. Voor kijkers van de serie heeft het boek echter niet heel veel toe te voegen, maar voor echte fans van het verhaal is het nog wel leuk om te lezen.

Deze recensie is geschreven door Evelien van der Meer, 16 jaar, leerling van het Vallei College te Amersfoort
Lees hier wat Inge van Werven en Aukje Hefting al over dit boek schreven.

A Game of Thrones gaat over een land waar de winter en de zomers jaren kunnen duren. De zomers zijn prachtig, maar de winters zijn vreselijk koud, donker en niet zonder offers. In het noorden van het land wonen de Starks van Winterfell, net zo ruig als het land waarin ze wonen. In het noorden achter de Muur wacht een wereld van monsters. Het land wordt bestuurd vanuit de koningen van het warme zuiden, en onrust golft over het land. Het verhaal gaat over soldaten, tovenaars, ridders en koningen. Alles staat op het spel tijdens het spel van de tronen.

Dit boek neemt grootse verhalen naar een nieuw niveau. Alles wordt uitgelegd. Je komt nergens onderuit. Het boek is echt heel goed, maar de traagheid ervan dooft de pret. Ik kan eerlijk zeggen dat het zeker 600 pagina’s duurt voordat de hel losbarst. De actie is geweldig beschreven: bloederige gevechten, verraad en doodslag worden zo goed verteld dat het lijkt alsof je er bij bent. Deze wereld houdt je dag en nacht bezig. Toch moet je een doorzetter zijn om ‘the good stuff’ te bereiken. Voor mij was het de moeite zeker waard. Ook kan ik zeggen dat de tv serie verrassend goed aansluit op het boek. Ook een aanrader, maar dan de luie versie.

Deze recensie is geschreven door Sofie van Os, 17 jaar, scholier aan het Farel College te Amersfoort
Lees hier wat Inge van Werven en Aukje Hefting van dit boek vonden.

Ziehier in een notedop waarover The future of us gaat. Josh en Emma, beiden rond de zeventien, ooit de beste vrienden, maar doorheen de tijd is dat verwaterd. Ook al wonen ze naast elkaar, ze lopen niet meer te pas en te onpas bij elkaar binnen. Ze missen elkaar misschien wel, en ze merken beiden dat ze eigenlijk niet zonder elkaar, en zonder hun vaste vriendenclubje kunnen.

En dan krijgt Emma van Josh een CD-rom, waarmee ze op internet kan. Algauw ontdekt ze iets erg vreemds: Facebook, waar ze een verzameling feiten aantreft over ene Emma Nelson, 31, en in een moeilijke relatie met haar echtgenoot. Deze Emma Nelson lijkt verdacht veel op de zeventienjarige Emma… Maar wat is dat hele Facebook eigenlijk? En hoe kan het dat – dat merkt de zeventienjarige Emma snel – het haar een blik op haar toekomst kan geven? Zou ze iets aan haar toekomst kunnen veranderen?

The future of us is een subliem, spannend, hip boek. Het wordt verteld vanuit twee standpunten: dat van Josh, en dat van Emma, en we krijgen een week uit hun leven. Hun leven dat bestaat uit school, omgaan met vrienden, en studentenfeestjes. Alles speelt zich af in de VS. Dat is te merken aan verschillende kleine dingen, zoals wafels die je kunt klaarmaken in de broodrooster, en als ontbijt eet. Ook het eten van donuts als ontbijt is waarschijnlijk iets wat in België of Nederland niet zo vaak gebeurt. En op 17 al een eigen auto hebben is ook niet iets wat hier voorkomt.
De hoofdstukken zijn het begin van een internetadres: Emma://, om maar iets te noemen. Dat maakt het allemaal wat hipper.

Het feit dat Emma en Josh in 1996 leven, komt mooi uit de verf: Emma ziet op haar Facebook, dat ding met al die verzamelde feitjes en reacties en foto’s van “vrienden” (waaronder Josh) dat haar echtgenoot een IPod heeft gekocht, en ze vraagt zich af wat dat in ’s hemelsnaam is. Zij heeft in haar auto nog een cassettespeler! Deze lezer sloeg hier niet van achterover, maar waarschijnlijk trekt de zeventienjarige die dit boek nu wil lezen, nu grote ogen.:-)
Het boek bevat veel muziek die in de jaren ’90 “in” was, maar ook Kool and the Gang met “Celebration” ontbreekt niet. Dat is volgens het internet een band die in de jaren ’80 populair was, en dus ook nog bij de tieners uit dit boek, zo blijkt. Waar Emma nog het meest van schrikt is de foto in het “album” “The good old days”, die gemaakt is ergens in het jaar waarop Emma NU op haar computer zit…

Wat het boek zo subliem overrompelend goed maakt, is dat het een boek over het internet is, wat destijds nog helemaal niet was wat het nu is: een heel gewoon zoekinstrument, of wat je ervan maakt. Het feit dat ik “Kool & The Gang” kan zoeken om ze in dit stuk te vernoemen, in het leven van Emma en is dit gegeven redelijk ongeloofwaardig… Al komt de auteur van deze recensie ook uit de tijd waar Emma inderdaad een heel gewoon leven heeft, en waar mensen nog totaal niet wisten wat ze met internet allemaal zouden kunnen doen. En niemand, of bijna niemand, had een mobiele telefoon. Die kwam stilaan op in 1993…

Verder gaat dit boek een redelijk studentikoos geheel vormen, met allerlei grote en kleine verdrietjes, liefdesperikelen die bij het leven van een zeventienjarige horen, en vriendschappen. Al komen die in The future of us redelijk onder druk te staan, omdat Josh en Emma in hun toekomst kunnen kijken en daar met alle geweld dingen al dan niet aan willen veranderen. Maar komt dat wel goed? De tieners die Mackler en Asher schetsen zijn werelds, en hebben allemaal zin voor verantwoordelijkheid. Dat maakt van The future of us een erg boeiend geheel. De wisselende perspectieven maken het soms moeilijk om te volgen wie er aan het woord is. Het boek wordt verteld in de ik-vorm.

Deze recensie is geschreven Katrien Temmerman uit Vlaanderen. Katrien schrijft over boeken op haar eigen blog http://boekenboekenboeken.blogspot.com,
The future of us / Carolyn Mackler & Jay Asher / Vertaald door Ineke Lenting / Lemniscaat / 2012 / 328 pag. / ISBN: 9789047704614

Westeros is een continent in de middeleeuwse fantasy wereld; Westeros bestaat uit 7 koninkrijken, maar is na een groot gevecht in de handen gevallen van 1 koning, Robert Baratheon, die nu over de koninkrijken regeert. Robert is getrouwd met Cersei Lannister. De Lannisters is een oude, grote, rijke en bovenal arrogante familie die er alles aan doen om de macht in handen te krijgen / houden. Robert regeert vanuit het prachtige paleis in Koningslanding, waar tevens ook vele Lannisters wonen.

Het Spel der Tronen volgt meerdere personages, en meerdere verhaallijnen die soms met elkaar te maken hebben. Het wordt een hele klus om alles duidelijk uit te leggen en iedereen heeft een andere kijk op het verhaal, maar ik zal het proberen;
Eerste verhaallijn: In het Noorden heerst Lord Eddard (‘Ned’) Stark in Winterfel; hij is een goede vriend van Robert. Hij leeft er samen met zijn vrouw Catelyn; zijn 3 zonen, Robb (13 jr), Bran (7 jr) Rickon (4 jr), bastaard Jon (13 jr) en zijn twee dochters Sansa (11) en Arya (9). Het begint vredig; de meisjes krijgen les in het maken van jurken, de jongens leren vechten en boogschieten en Ned Stark lost problemen op voor de inwoners van Winterfel. Maar dan komt het bericht dat de Hand van de koning (‘helper’) Jon Aryn dood is en dat Robert naar Winterfel komt. Robert wil dat Ned zijn nieuwe Hand wordt en verwacht ook dat Ned ja zegt. Deze zegt dit ook tegen zijn zin in en vertrekt met Sansa en Arya naar Koningslanding om daar de komende tijd te wonen. Toen Robert naar Winterfel kwam, kwam ook zijn hele hofhouding mee. Ook zijn vrouw (Cersei), en haar twee broers: Jaime en Tyrion (een dwerg). Op een dag gaat Bran klimmen over de daken van Winterfel, een van zijn favoriete bezigheden. Bran valt nooit van de daken, omdat hij zo vaak heeft geklommen, maar deze keer valt hij op mysterieuze wijze… Bran is bewusteloos (‘in coma’) en daarom blijft Catelyn met hem in Winterfel en gaan ze niet mee naar Koningslanding. Catelyn vertrouwt het zaakje niet en gelooft niet dat Bran gewoon maar is gevallen, hij valt immers nooit bij het klimmen. Wanneer haar man en dochters weg zijn komt ze achter dingen die alles veranderen..

Tweede verhaallijn: Jon is Ned’s bastaardzoon, een bastaard wordt nooit vernoemd naar de vader en in het Noorden wordt je dan altijd Sneeuw genoemd van de achternaam. Dit gaat dus over Jon Sneeuw. Hij groeit op in Winterfel en Ned beschouwt hem als zijn eigen zoon, alleen Catelyn respecteert hem niet (wat overigens logisch is aangezien hij niet haar zoon is). Jon besluit naar de Muur te gaan om daar samen met zijn oom Benjen Stark te gaan vechten tegen de gevaren achter de Muur. De Muur is een kolossale muur van Ijs van kilometers lang. Achter de muur zijn vele gevaren; er wordt gefluisterd over de zeer gevreesde en duizendjaar oude ‘Anderen’ (maar velen geloven niet dat die nog in leven zijn). Ook vormen de Wilden een gevaar die daar leven met Mans Roover als baas. Het is er extreem koud en wanneer Jon er komt blijkt het er harder aan toe te gaan dan hij dacht. Hij moet de gelofte afleggen waarin hij belooft het ‘zwart’ aan te nemen wat inhoud dat hij nooit het bed zal delen met een vrouw, hij zijn ‘collega’s op de muur’ beschouwt als zijn eigen broers en dat hij nooit weg zal lopen (met als straf de dood).

Derde verhaallijn: Dit gaat over Daenarys Targyren; een jong meisje dat leeft op het continent Eppos met haar broer Viserys. Het was hun vader die vroeger regeerde over Westeros, maar na de bloederige oorlog verstoten werd door het huis Baratheon. Alle Targyren zijn vermoordt behalve Dany (Daenarys) en haar broer die gevlucht waren. Viserys gelooft dat hij de laatste van de Draken is; en gelooft dat wanneer hij maar een groot genoeg leger heeft dat hij terug kan om Westeros weer terug te veroveren.  Maar daar moet hij dan wel een leger voor hebben, daarom besluit hij zijn kleine zusje uit te huwelijken aan Khal Drogo. Eppos is een zeer ander gebied dan Westeros; hier zijn geen groene weilanden met mooie kastelen. Nee, het is een grote woestijn met rondtrekkende wilden. Drogo is de ‘Khal’ van zijn nomaden groep. Het is een zeer wilde groep met vreemde gewoonten. Dany wordt zijn vrouw en wordt gedwongen alle vreselijke gewoonten over te nemen. Maar wanneer zij de drie (versteende)drakeneieren krijgt en ze als Khaleesi (vrouw van de Khal) steeds meer macht krijgt verandert er iets in haar. En weet ze niet zo zeker of het nou haar broer is die laatste van de Draken is..

In april 2011 kwam er een spannend moment: er kwam een serie van ‘Game of Thrones‘ op tv. Het was even afwachten of het een goede verfilming zou worden, maar inmiddels staat hij op IMDb (een site waar films en series worden beoordeeld) op nummer 3 van de beste series aller tijden, en terecht. Vanaf het begin lijkt het alsof het boek bij iedere scène erbij wordt gehaald; dit is een van de best verfilmde boeken. Er zijn natuurlijk wel verschillen met het boek. Niet elk detail wordt verfilmd, niet ieder moment komt in de serie voor, maar wel grotendeels. Tot nu toe is er ongeveer een seizoen per boek. Ik vind ook dat de cast goed is uitgezocht. Met Sean Bean als Lord Eddard Stark, en nog vele anderen die gemaakt zijn voor hun rol is ook de serie zeker waard om te zien. In het boek is alles heel mooi beschreven, de landschappen worden op zo’n manier beschreven dat je tijdens het lezen je ook echt daar bevindt. Er zitten hele mooie, lieve, maar ook afschuwelijke momenten in. Sommige stukken, of relaties zijn echt hartbrekend. Omdat het een compleet andere wereld is dan waar wij in leven, kan je tijdens het lezen heel makkelijk je inleven en de tijd en de gewone wereld vergeten.

Aukje: “Dit is echt een boek wat je het best ‘s avonds in bed kan lezen en als je van fantasy-boeken houdt is dit zeker een aanrader.”
Inge: “Voor mij niet alleen in bed, maar overal! Hoe vreemd het ook is: die 1500 blz (ja, sommige boeken zijn wat dik) lees ik in een ruk uit! Deze serie is onbeschrijfelijk mooi en hard te gelijk. Een van de beste boeken die ik ooit als aanrader zal geven!”

Deze recensie is ook geschreven door Aukje Hefting, 15 jaar uit Hoogeveen.
Het spel der tronen / George R.R. Martin / Vertaald door: Renée Vink / Luitingh Fantasy / 1997 / 767 pag. / ISBN: 9789024558858

Naarmate het boek vordert wordt het leventje van Mos steeds minder rooskleurig en dat merk je ook aan zijn kijk op het leven. De schrijfwijze verandert mee met de volwassenwording van Mos. Ik vond het nu een stuk fijner om te lezen op de een of andere manier. De tegenslagen en mislukkingen werden met de hoofdstukken erger (waar ik niet te veel over wil vertellen) waarna hij uiteindelijk vertrekt naar de Filipijnen. Opnieuw kwamen er weer een aantal personages bij die helaas niet allemaal goed zijn uitgewerkt. Mooi vond ik de denkwijze van Mos als hij steeds terugdenkt aan zijn leven in Amsterdam. Boeken waarin de scenes zich op meerdere plekken in de wereld afspelen, vind ik zelf altijd veel interessanter om te lezen, omdat je dan goed zelf je eigen beeld kan creëren van een bepaald land. Dit kan ook in dit gedeelte van het boek.

Net als veel andere debuutschrijvers heeft Niels Gerson Lohman geschreven over een personage dat begint als een kind en eindigt als een volwassen persoon. Toch ben ik niet heel enthousiast over Een Rijk Alleen. Het was zeker fijn leesvoer voor de vakantie en iedereen die zich het verhaal aanspreekt moet het ook zeker lezen, maar het onderwerp was misschien toch iets minder geschikt voor mij. Lohman kan schrijven, dus ik ben wel benieuwd naar zijn volgende romans.

Darren den Boer , 19 jaar, student Theater- Film- en Televisiewetenschappen aan Universiteit Utrecht
Een Rijk Alleen / Niels Gerson Lohman / Uitgeverij Nijgh & van Ditmar / 206 blz. / 2012 / ISBN 9789038894645