Wat dit boek erg leuk maakt is de humor die overal gebruikt wordt. Nooit worden serieus grappen gemaakt, maar zijn commentaar op de onzin die hij zelf uitkraamt is erg leuk om te lezen. Ook ziet hij zijn eigen leven helemaal niet serieus, en maakt hij karikaturen van de mensen die hij kende. Dit is heel bijzonder als je bedenkt waar het boek over gaat. Hij legt immers uit waarom hij weg wilde uit zijn dagelijkse sleur. Dit wilde hij blijkbaar zo graag dat het leven in een verzorgingstehuis beter leek.

Toch zit er onder al die humor ook wel een verborgen boodschap. Zijn verhaal laat zien hoe erg de mensen in het verzorgingstehuis in de steek worden gelaten door hun familie. Zo vertelt hij het verhaal van een medebewoner, wiens vrouw rustig met haar nieuwe minnaar bij hem langs komt omdat hij het toch wel vergeet. Ook de hoofdpersoon zelf wordt langzaam maar zeker in de steek gelaten door zijn familie. Een tweede punt dat duidelijk wordt gemaakt in dit boek is dat dementie niet iets is wat je kunt voorkomen. De hoofdpersoon is pas 74 als hij opgenomen wordt, waardoor de mensen onmiddellijk aannemen dat hij wel ongezond geleefd zal hebben. Ook zijn vrouw denkt dat het komt omdat hij wel van een glaasje rode wijn houdt.

Ondanks het zware onderwerp blijft het boek echter zeer makkelijk om te lezen door de simpele schrijfstijl. Als afwisseling zijn er ook korte alinea’s met “Ik steek de Styx over en neem mee:”, waarbij om de zoveel tijd iets aan wordt toegevoegd. Het lijkt op een geheugenoefening, terugslaand op de dementie, maar het zegt ook veel over het karakter van de hoofdpersoon. Er lijkt te staan wat hij eigenlijk wil. Eigenlijk is er geen minpunt te bedenken voor dit boek, behalve dat hij veel te kort is. Het is lekker vlot geschreven, er zit veel humor in en weet een zwaar onderwerp goed te brengen. Zeker een aanrader voor iedereen.

Deze boektrailer van Uitgeverij Atlas/Contact is tot stand gekomen met zeer gewaardeerde hulp van de bewoners en het personeel van VWZ Sint-Annendael in Diest en Umami Media.

Dimitri Verhulst leest uit zijn nieuwe roman De Laatkomer, opgenomen tijdens Het Nijmeegs Boekenfeest op zaterdag 16 maart 2013 in het Concertgebouw De Vereeniging te Nijmegen

Deze recensie is geschreven door Sara Everhart, 17 jaar, scholier van het Canisius College in Assen
Dimitri Verhulst / De laatkomer / Uitgeverij Atlas/Contact / 2013 / 140 pag. / ISBN9789025441463

Ik weet niet of andere mensen het ook doen, maar ik probeer (voor ik in het boek begin te lezen) eerst een link te zoeken tussen de titel en de cover. Bij dit boek had ik geen idee… En eigenlijk vind ik, nadat ik het boek gelezen heb, dat de cover niet bij het verhaal past.
Alessandra is een heel interessant personage waar veel meisjes van haar leeftijd zich waarschijnlijk wel in kunnen vinden. Ze is onzeker over wat ze wil en hecht (in het begin dan toch) veel belang aan de mening van anderen. Maar na de dood van haar moeder laat alles haar koud en zet ze stappen die ze voorheen nooit gezet zou hebben. Ik denk dat de auteur op deze manier heel mooi het leven van een jong meisje schetst en dat ze duidelijk maakt dat sommige gebeurtenissen mensen kunnen doen veranderen.

Het verhaal is wel heel negatief en op sommige momenten zwaar. Alessandra’s moeder sterft, ze krijgt vaak ruzie met haar beste vriendin, ze voelt zich vaak ongelukkig door de moeilijke relatie met Zero… Ik heb het boek vaak even weggelegd om dan later pas terug verder te lezen. Anders blijf je volgens mij net iets te hard hangen in het verhaal en krijg je een benauwd gevoel.

De auteur heeft een goede schrijfstijl en heeft een mooi debuut geschreven, het verhaal is realistisch en goed opgebouwd, maar het is net dat tikkeltje te negatief. Ik weet niet of het beter was geweest als de auteur wat meer positieve elementen had verwerkt in het verhaal want dan was het boek misschien absoluut niet realistisch meer. Maar de opeenstapeling van al deze negatieve elementen sprak mij ook niet helemaal aan.

Paola Predicatori/ vertaald door Saskia Peterzon-Kotte/ Artemis & Co/ 2012/ 244 p./ ISBN 9789047202806

Erik Schroder, een jonge Duitser, verandert zijn leven en toekomst volledig door zich in te schrijven voor een exclusief schoolkamp in New England onder de naam Eric Kennedy. Alleen besefte hij op dat moment niet wat voor tragische afloop dit leugentje om bestwil zou veroorzaken… Hij begint een leven te leiden als gewone Amerikaan en trouwt met Laura. Samen krijgen ze een dochter, Meadow, die eigenlijk te slim is voor haar leeftijd. Eric leert haar lezen en schrijven. Wanneer Eric een dode vos in het tuinhuisje legt en het elke dag bekijkt samen met Meadow, die alles wil weten over de ontbinding van een dood lichaam, is dit voor Laura de zoveelste druppel. Laura heeft er meer dan genoeg van en vraagt de scheiding aan. Ze beschuldigt Eric ervan dat hij een slechte vader voor Meadow is en Eric mag zijn dochter slechts om de twee weken een weekend bij zich hebben. Niet dat hij dat lang volhoudt. Hij neemt haar mee, ver weg van huis en blijft veel te lang weg. Later schrijft hij, onder dwang van zijn advocaat, zijn hele jeugd, zijn leven met Laura en zijn leven in de gevangenis op.

Ook al is Eric niet onmiddellijk een normale man en gebruikt hij, volgens Laura, te moeilijke woorden, voel je vanaf het begin sympathie en leef je met hem mee. Hij is geen voorbeeld of beroemdheid, maar hij wil het beste voor zijn dochter en leert haar alles wat ze wil weten. Eric is gewoon ontzettend menselijk en het lijkt alsof hij zijn verhaal echt tegen jou persoonlijk zit te vertellen. Een boek een geloofwaardige, acceptabele emotionele waarde geven is niet gemakkelijk, maar het is toch gelukt. Dit bewijst hoe goed Amity Gaige kan schrijven. Het is fantastisch hoe ze de plaatsen en personages beschrijft en alles echt tot leven wekt. Ik geef wel toe dat ik het in het begin niet zo eenvoudig vond, maar na een aantal bladzijden zit je volledig in het verhaal. De woorden lijken één voor één zorgvuldig uitgekozen. Onbeschrijfbaar, het gevoel dat je krijgt bij het lezen van dit boek…

Eigenlijk vond ik het best wel jammer dat het boek bijna uit was, klinkt dat gek? Misschien is dat wel gewoon het mooiste aan een geweldig boek; dat je beseft dat je zit te glimlachen en dat je hebt meegelachen, meegeleefd en mee hebt lief gehad.

En achteraf zit je te denken wat Eric Kennedy (of Erik Schroder) je nu precies heeft verteld en zelfs, geloof het of niet, heeft geleerd. Schroder is een boek dat je na het lezen niet loslaat.

Schroder / Amity Gaige / vertaald door Mieke Trouw en Wim Scherpenisse / Uitgeverij Agathon / 2013 / 301 pag. / ISBN 9789000316670

Eerst een huis leest redelijk snel weg – met z’n 174 pagina’s – maar het boek bevat ook flashbacks en dat vindt ik zelf meestal vervelend. Het boek begint zelfs met een flashback: Marijn als jong meisje die haar enkel breekt tijdens het skiën op een net geopende ski berg. Waarom het verhaal begon met een gebroken enkel, wordt niet echt duidelijk. Het verhaal wisselt tussen de verschillende huizen waarin ze woont, er wordt vooral gefocust op de garage van de opticien, het kamertje ver van het centrum en haar tijd in een kraakpand.

Het boek wordt: ‘een ontroerend verhaal over de liefde, met een onvergetelijk slot’, genoemd. Maar de enige ‘liefdes’ onderdelen zijn de vage platonische relatie met de Kunstenaar, waarover niets vertelt wordt (behalve dat Marijn zijn huis schoonmaakt) en de eenmalige seks met de makelaar (die 30 jaar ouder is!). Verder kom je ook niet te weten wat er nu aan de hand is met haar ouders en ook kom je niet veel te weten over David, het enige personage waarbij je nog een liefdesverhaal zou kunnen bedenken, maar dat verhaal was er óók niet. Misschien gaat het ontroerende liefdesverhaal wel over de rondjes die ze met de bejaarden loopt, maar het enige wat we over deze momenten te weten komen is steeds hetzelfde: ze loopt rondjes en de bejaarden vertellen steeds hetzelfde verhaal.

Het einde noem ik niet echt ‘onvergetelijk’. Het was wel iets anders dan ik verwachte – een onverwachte actie van een typisch zakenvrouwtje – maar eigenlijk had ik gehoopt dat Marijn toch een huis zou vinden en haar leven echt kon beginnen. Het is maar goed dat ik volgende jaar, als ik ga studeren, nog thuis blijf wonen. Ik zie mezelf niet zo gauw in garages en kraakpanden wonen.

Deze recensie is geschreven door Nicky Boesen, 18 jaar, leerling van het Pascal Blaise College te Zaandam
Eerst een huis / Cathelijn Schilder / Uitgeverij Nieuw Amsterdam / 2012 / 174 pag. / ISBN 9789046812938

Haar gedachten springen van hot naar her en waren voor mij soms moeilijk te volgen. Af en toe had ik het idee dat ik twee zinnen had gemist of iets niet had onthouden. Dat vond ik storend, ik kwam daardoor niet lekker in het verhaal. Toch zaten er ook rake observaties of ideeën in. Bijvoorbeeld: Ze eten broodjes met veel sla. Ze hebben er hun handen bij nodig. Ze denkt wat ze vaak denkt: waarom zit niet op elk broodje een kroket? Of: Er zit al een week een worm in de douchebak. Ze is geen meisje dat gilt als iemand ‘spin’ roept, ze is niet bang voor wormen, ze is wel bang voor wormen in een douchebak.

Ondanks dat de zeespiegel stijgt en de stad steeds vaker en meer onder water komt te staan, gaat het met Marijn steeds beter. En dat is fijn want haar gedachten zijn daarom ook veel beter te volgen en gaan minder van de hak op de tak. Ze lijkt weer invloed op haar leven te willen krijgen en begint dingen te ondernemen en plezier te krijgen in het leven. Dat valt haarzelf ook op. Wel zo prettig, dan voel ik me ook niet zo schuldig dat ik haar eerst maar een labiel persoon zonder ruggengraat vond.

Je moet een beetje doorzetten met dit boek. Ik in ieder geval. Maar dan wordt het steeds leuker om het te lezen. Het is een dun boek met korte hoofdstukken. De zinnen zijn ook niet lang en meanderend. In het verhaal zit van alles wat, het is soms grappig, vaak schrijnend en door het stijgende water heeft het ook nog een vleugje dystopie.

Deze recensie is geschreven door Marieke van Zoelen, 25 jaar en afgestuurd aan de HvA – Media, Informatie & Communicatie
Eerst een huis / Cathelijn Schilder / Uitgeverij Nieuw Amsterdam / 2012 / 174 pag. / ISBN 9789046812938

Doordat hij zich niet geaccepteerd voelt als Duitser besluit Eric Schroder zich bij een zomerkamp in te schrijven als Eric Kennedy – niet wetend dat dit later volledig verkeerd uit zal pakken. Schroders persoonlijkheid verandert hij tegelijk met zijn naam en hij leeft zijn leven zoals elke andere doorsnee Amerikaan. Hij ontmoet een vrouw, Laura, en krijgt een dochter, Meadow, die hij leert lezen en schrijven en die veel te wijs is voor haar leeftijd. Als het lijkt of het niet erger kan – hij gaat scheiden en kan Meadow slechts om de twee weken een weekend bij zich hebben – is hij het zat. Hij neemt zijn dochter mee, te lang en te ver. Maar het gaat mis en nu moet hij het hele verhaal vertellen.

Eric is een intelligente en intrigerende man met aparte trekjes, iemand die graag wil informeren en zijn best doet op het opschrijven van zijn verhaal voor het geval er iemand anders meeleest dan Laura, voor wie het document bestemd is. Door de directe manier van schrijven, leer je Eric kennen. Gaige verpakt de voetnoten, de verontschuldigingen, de liefdesverklaringen en de beschuldigingen op zo’n bijzondere manier dat het nooit verveelt.

Als de tijd is aangebroken om de waarheid te gaan vertellen, beseft Eric dat hij niet alleen zijn vader heeft laten zitten en binnenkort zijn dochter zal verliezen, maar ook dat hij zichzelf heeft verloren in al die jaren dat hij als Eric Kennedy heeft geleefd. Een bijzonder moment. Hij vertelt over Eric Schroder, over zijn leven in Duitsland en Dorchester, Massachusetts, en over zijn leven met Laura. Zo oprecht en lief, met als onderliggende laag de opluchting dat hij het kwijt kan – de laatste hoofdstukken ontroeren wat mij betreft nog lang nadat het boek uit is.

Tijdens het schrijven van deze recensie merk ik dat ik vooral aan Eric moet denken en aan wat hij ‘mij’ verteld heeft. Terwijl Amity Gaige alle lof verdient voor haar unieke schrijfstijl, het feit dat ze de gevoelens van een man zo goed kan weergeven en dat ik denk dat hij het alleen tegen mij heeft, dat ze haar karakters geliefd weet te maken ondanks dat duidelijk wordt dat ze allemaal een vervelende kant hebben. Een ding weet ik zeker: ik zal niet snel weer zo’n bijzonder boek zal tegenkomen.

Schroder / Amity Gaige / vertaald door Mieke Trouw en Wim Scherpenisse / Uitgeverij Agathon / 2013 / 240 pag. / ISBN 9789000316670

De eerste keer dat ik het boek zag, was tijdens ‘De avond van het boek’ waar leraren Nederlands hun favoriete moderne roman kozen die op de leeslijst moest. Daarna zei mijn vriendin dat ze hem wilde lezen. De derde keer was toen Jan van Mersbergen bij ‘Lamoer’ te gast was. Als in een soort Zomergasten liet hij een filmpje zien over biljarten. Daar kon hij uren naar kijken, zei hij. Toen wist ik dat ik zijn boek móést lezen.

Ralf is op de Vastelaovend in Venlo. Dat is niet zomaar een avond. Geluk, verdriet, vriendschap, woede, wanhoop, plezier. Alle emoties die een mens kan hebben, komen langs. En het is niet makkelijk. Velen halen de overkant van de nacht niet, die trekken het niet om te drinken tot het licht wordt met mensen die ze eigenlijk niet kennen. Ralf raakt zijn oom kwijt maar vindt veel nieuwe vrienden; Maxicanen, de Raaf, de Marineman en Sunny de Zonnebloem. Ondertussen denkt hij aan zijn leven, aan vroeger, aan de tijd dat hij met zijn ouders op een binnenvaartschip woonde, aan hoe hij bij zijn oom ging wonen en in diens bedrijf ging werken, aan hoe hij na heel veel jaren Sara weer tegenkwam, in de supermarkt naast de pasta en aan hoe hij met haar meeging en eigenlijk nooit meer wegging, de zorg overnam voor haar dove en blinde tweeling, haar zoon en haar onzekere dochter.

Naar de overkant van de nacht is niet een boek dat je kunt lezen terwijl de rest van je familie of je huisgenoten de tv hard aan hebben staan of met elkaar in discussie zijn. Het is een boek waar je de tijd voor moet nemen en je mee moet afsluiten. Het springt namelijk, door de uiterst beschonken toestand van Ralf, van de hak op de tak. Maar als je eenmaal door hebt hoe zijn gedachten werken, is het ontroerend, bijzonder, apart en laat het je niet meer los.

De titel, Between, slaat op de wereld waarin de hoofdpersonen leven. Ze zitten gevangen in een wereld tussen leven en dood. Ze zijn gestorven en kunnen geen invloed meer uitoefenen in de levende wereld. Echter, ze kunnen wel alles zien en horen wat er gebeurt. Ze zitten vast, want eigenlijk horen ze over te gaan naar de volgende wereld (de andere zijde, hemel/hel). De reden dat ze vast zitten, is dat ze nog een taak te volbrengen hebben. Ze zijn nog niet helemaal klaar, als het ware. Dit is ook het geval bij de hoofdpersoon, Liz Valchar. Als zij erachter komt dat ze dood is en eigenlijk niets meer kan en maar moet afwachten wat er gebeuren gaat, is ze, op z’n zachtst gezegd, niet erg blij. De andere hoofdpersoon, Alex, zit ook vast tussen leven en dood, maar hij kan en wil haar niet verder helpen. Hij moet er zelf ook nog uit komen en om eerlijk te zijn mag hij dat rijkeluiskindje Liz al helemaal niet. Op school maakte zij al de dienst uit en nu, nu mag zij wel eens even wachten.

Het leuke aan dit boek is dat ik halverwege helemaal had bedacht hoe het in elkaar moest zitten. Hoe zij dood was gegaan, wat hij er mee te maken, het was me helemaal duidelijk. Maar daar begon ik later aan te twijfelen. Het kan ook zo gebeurd zijn. Of toch niet. Nee, hij heeft of toch niets mee te maken? Ik bleef twijfelen, maar aan het eind bleek dat mijn eerste indruk toch de juiste was. Of was het nou de tweede? Goed aan dit boek is dat het intrigerend blijft. Je blijft verder leven, al was het maar omdat je toch wilt weten of je het boek niet al die tijd allang door had. En uiteindelijk viel het ook wel mee met de engheid van dit boek. Sterker nog, het is helemaal niet eng. Wat dat betreft geeft de cover je een behoorlijk verkeerde indruk. Het is prima in het donker te lezen(uiteraard wel met een leeslampje).

Deze recensie is geschreven door Emma Tondeur, 17 jaar uit Amersfoort, Emma gaat na de zomervakantie studeren aan de Roosevelt Academy in Middelburg
Between / Jessica Warman / Vertaling Ineke Lenting / Uitgeverij van Goor / 2012 / 348 pag. / ISBN 9789047516767

Het boek speelt zich af in het Engelse landschap, langs kleine dorpjes en steden, in plaatselijke cafeetjes, kleine hotelletjes en B&B’s en onder de blote hemel. Maar vooral gewoon langs de wegen tussen Kingsbridge en Berwick-upon-Tweed.

Wanneer Harold Fry op een doordeweekse ochtend zijn huis verlaat om een brief te posten, weet hij nog niet dat hij op het punt staat naar de andere kant van het land te lopen. Want als hij bij de brievenbus is aangekomen loopt hij door. In eerste instantie naar de volgende brievenbus, maar uiteindelijk blijkt de wandeling helemaal naar het uiterste noorden van Engeland te gaan. Daar woont Queenie, de ex-collega voor wie de retourbrief bestemd was. Hij draagt geen wandelschoenen, heeft geen kaart en geen telefoon bij zich. Hij weet alleen dat hij moet blijven lopen. Tijdens zijn pelgrimstocht ontmoet Harold Fry allerlei mensen die begaan zijn met het doel van zijn reis en die hun verhaal aan hem vertellen. Hij krijgt zelfs een heel stel volgelingen (zoals in de film Forrest Gump). De wandeltocht wordt langzaamaan een zoektocht naar zichzelf, waarbij hij het verleden uitgebreid onder de loep neemt. Waar is het fout gelopen tussen hem, zijn echtgenote Maureen en hun zoon? Regelmatig worden Harolds overdenkingen afgewisseld met die van Maureen. De tocht zet beiden aan tot bezinning en is fysiek en mentaal uitputtend.

Voor mij was het boek een beetje een teleurstelling. Ik had het boek gekozen op basis van de achterflap en de aansprekende titel. Ik dacht dat het boek ging gaan over een jongere persoon die nog zijn hele leven voor zich had, en er een toffe, avontuurlijke reis van ging maken. Maar ik had niet verwacht dat het boek ging gaan over de deprimerende herinneringen van een gepensioneerde man. Ik vond het boek niet spannend, en voelde weinig redenen om te blijven lezen, het enige wat ik wel wou weten was of dat Queenie nu ging blijven leven of niet.

Deze recensie is geschreven door Anna Coppieters, 17 jaar, scholier aan het Sint-Lodewijkscollege in Lokeren.
De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry / Rachel Joyce / vertaald door Janneke Zwart / Uitgeverij Cargo / 2012 / 320 pag. / ISBN 9789023476061

Eerst is Liz getroost door de aanwezigheid van een jongen die haar kan zien, maar als het duidelijk wordt dat hij ook dood is en het iemand was die ze, gedurende haar hele leven, een loser vond, is ze niet meer zo gelukkig met zijn aanwezigheid. Er zijn ook nog andere dingen die ze moet verwerken. Ze moet het verlies van haar eigen leven accepteren en toekijken naar het verdriet van haar familie en vrienden. Gevangen zitten in een voor – nog levende – mensen onzichtbare wereld met het gezelschap van de irritante Alex. En dan is er nog een probleem met haar herinneringen, die ze op heel onverwachte momenten kan betreden, toekijkend naar haar jongere en levende zelf. Maar ze kan zich de belangrijkste gebeurtenissen van haar leven niet meer herinneren, inclusief die laatste momenten van haar leven.

Liz en haar vrienden waren enorm populair op school, ze werden anders en beter door de leerkrachten behandeld en ze pestten de niet-populaire medeleerlingen. Alex, de jongen met wie ze nu opgescheept zit, vertelt haar een paar dingen over Liz en haar vrienden. Hierdoor komen er weer enkele herinneringen naar boven en krijgt ze de slechtste kanten van zichzelf te zien. Maar Liz had problemen, ernstige problemen. Haar moeder stierf als gevolg van een eetstoornis toen Liz negen was. Liz heeft enkele flashbacks over haar leven met haar moeder en ziet hoe ongezond haar moeders obsessie met eten was.
Haar vader hertrouwde al snel na de dood van haar moeder. Hierdoor kwamen er geruchten over een vroegere affaire en dat de stiefzus van Liz, Josie, wel eens een halfzus van Liz zou kunnen zijn. Maar er is veel meer aan de hand dan dat ik hier uitleg. Liz ontdekt langzamerhand hoe ze nu precies aan haar einde is gekomen en wat haar leven te maken had met de dood van Alex.

Between was een spannend en aangrijpend boek. Hoewel het einde van het verhaal en dus ook de beschrijving van het einde van Liz’ leven niet heel verwonderlijk was, vermoedde ik al van bij begin wat de doodsoorzaak van Liz was. Ik was wel behoorlijk geschrokken van het einde van Alex’ leven ondanks dat ik zijn levensafloop wel eerder had kunnen weten, als ik me meer vragen had gesteld bij de verbondenheid tussen Liz en Alex. Een negatief punt over dit boek: de samenvatting van het boek vertelt niets over de ‘’geesten’’ die voorkomen in het boek. Als ik dat geweten had, had ik Between waarschijnlijk niet gelezen. Maar al bij al vond ik het toch wel een goed verhaal.

Deze recensie is geschreven door Lina Verluyten, 15 jaar, scholier aan het Pius X College te Tessenderlo
Between / Jessica Warman / Vertaling Ineke Lenting / Uitgeverij van Goor / 2012 / 348 pag. / ISBN 9789047516767