Op de eerste pagina ontmoeten we Emily, een meisje met een normaal gezin en een gave om het vertrouwen van ongeveer iedereen te winnen. Daarna maken we kennis met de broers Sam en Riddle, die in een krot wonen en niet naar school gaan. Daarnaast hebben ze een criminele vader die ze flink onder de duim houdt. Als Sam en Emily elkaar ontmoeten is het liefde op het eerste gezicht. Maar als Sam’s vader de liefde tussen hen ontdekt, sleept hij zowel Sam als Riddle in een busje en rijdt weg om nooit meer terug te komen. De grote vraag is dan of Sam en Emily elkaar ooit nog terug zien.

Fijne schrijfstijl
Als je de achterflap leest doemt er vrijwel meteen één vraag op: is dit weer zo’n standaard liefdesverhaal? Het antwoord: ja en nee. Het is natuurlijk een verhaal over een jongen, een meisje en hun liefde. Maar dat neemt niet weg dat er in het boek veel verrassende wendingen zijn. Na sommige alinea’s valt je mond gewoon open van verbazing. Daarnaast is Sloan een schrijfster die je in een rap tempo laat doorlezen. Dat komt met name doordat ze veel gebruik maakt van korte zinnen en hoofdstukken. Ook wisselt ze geregeld van verteller en laat alle personages aan bod komen. Zo leren we de karakters tot in de puntjes kennen en begrijpen.

Duurt lang
Ondanks de vlotte schrijfstijl die Sloan toepast valt het op dat het verhaal wat traag op gang komt. Alle personages moeten geïntroduceerd worden en het duurt vrij lang voordat de zoektocht naar de twee broers begint. Dat wil zeggen dat de spanning pas laat écht op gang komt. Niet alle hoofdstukeindes zijn spannend genoeg om je meteen te laten doorlezen. Daardoor is het boek makkelijk even opzij te leggen. Dat is erg jammer, omdat het voor een liefdesverhaal zeker origineel is.

Doordat Sloan in de derde persoon schrijft zie je makkelijk wie er per alinea of hoofdstuk aan het woord is. Tenminste, totdat er na ongeveer drie kwart van het boek een niet-geïntroduceerd personage begint te vertellen. Pas na een halve pagina kom je er achter wie er spreekt. Of beter gezegd: wat. Na allemaal mensen aan het woord gehad te hebben is de verteller plots een beer. Dat is zogezegd een ik-snap-het-niet-moment, want waarom is het nodig een beer iets te laten vertellen, om hem na één alinea nooit meer terug te laten komen?

Fijn boek
Al om al is het een fijn boek om te lezen. Door de lage spanningsboog in het begin is het een geschikt boek voor in bed. Je kunt hem makkelijk opzij liggen als het laat wordt, maar het is eigenlijk een fijn boek om bij in slaap te vallen.
Ik zal er zijn / Holly Goldberg Sloan / vertaling Pauline Michgelsen / Uitgeverij Querido / 2012 / 317 pag. / ISBN 9789045113661

Pontus is ontdekt door de lezers van tenpages.com. De website waar talent zijn of haar werk kan plaatsen en waar lezers aandelen kunnen kopen van veelbelovende manuscripten. De lezers van TenPages hadden vertrouwen in Breemer ter Stege en dankzij hun heeft Nederland er een nieuw schrijftalent bij. In Pontus wordt de lezer tot nadenken aangezet over onder andere ethische vraagstukken in de zorg. Kun je iemand die terminaal ziek is bijvoorbeeld eerder uit zijn of haar lijden verlossen? En hoe ver kun je daar in gaan?

Breemer ter Stege gaat in zijn roman op deze en andere vraagstukken in. Dit doet hij aan de hand van de vijfentwintigjarige Pontus uit Amsterdam die nog niet veel heeft bereikt in zijn leven. Pontus krijgt te horen dat zijn vader, een beroemd modeontwerper, terminaal ziek is. Zijn naderende dood is echter later dan verwacht. In de roman kijk je als lezer mee met de strijd die Pontus met zichzelf voert. Hij wil verder met zijn leven, maar zijn op sterven liggende vader lijkt dit te belemmeren. Hoe Pontus´ vader uiteindelijk gestorven is, is vanaf het begin van de roman een beklemmende vraag. Wat is er nu daadwerkelijk gebeurd? Hoe is hij aan zijn einde gekomen? Heeft hij het gevecht tegen zijn ziekte verloren? Is hij van de trap gevallen of heeft iemand hem toch geholpen om aan zijn einde te komen, maar wie dan?

In de roman overheerst een melancholische sfeer, maar dankzij de vlotte en hedendaagse schrijfstijl van Breemer ter Stege blijft de roman luchtig en zeer goed leesbaar. Dit komt mede door de droge humor en de korte hoofdstukken die ervoor zorgen dat je het boek niet meer weg kunt leggen. Pontus is een absolute aanrader!

Deze recensie is geschreven door Maaike de Boer. Zij studeerde in 2011 af aan de Rijksuniversiteit Groningen. Zij volgde daar de opleiding Kunsten, Cultuur & Media met als specialisatie Literatuur.
Pontus / Job Breemer ter Stege / Uitgeverij Passage / 2012 /216 pag. / ISBN 978 90 5452 260 7

Lees ook het interview met Job Breemer ter Stege over Pontus.

In het begin van het verhaal leren we Ed Kennedy kennen. Ed is een beetje een suffe jongen, van begin twintig en hij is taxichaffeur. Hij is bijzonder slecht in kaarten, verliefd op zijn beste vriendin Audrey en heeft eigenlijk geen toekomstperspectief.Maar dan krijgt hij op een dag een speelkaart, Ruitenaas, in zijn brievenbus, met daarop 3 adressen. En op die 3 adressen wonen mensen die hulp nodig hebben. Ed gaat erop af, schraapt al zijn moed bijeen en probeert te helpen. Dat gaat niet altijd goed…

Zoals ik al zei, neemt het verhaal je mee. De boodschap is niet al duidelijk vanaf het begin. Je vraagt je samen met de hoofdpersoon af waarom hem dit allemaal overkomt. Waarom is nou net hij uitverkoren om de boodschappen af te leveren? Terwijl je verder leest, leef je met hem mee, vraag je jezelf af wat jij zou doen en bedenk je dat dit toch eigenlijk wel te absurd voor woorden is. Dit kan toch nooit gebeuren in de echte wereld? Later bedenk je dat dat er eigenlijk niet toe doet. Het gaat er niet om dat het nooit echt heeft plaatsgevonden, het gaat erom dat dat eigenlijk wel moet gebeuren. Zou de wereld er niet veel beter uitzien als we allemaal een kaart in onze brievenbus kregen, met adressen van mensen erop die hulp of iemand nodig hebben? Maar zo gemakkelijk gaat het natuurlijk niet. We moeten dat zelf opzoeken. Maar nu dwaal ik af en wordt ik iets te moralistisch… De Boodschapper is goed geschreven, blijft boeien van begin tot eind en laat je ietwat filosoferend achter. En welke boodschap je eruit haalt, ligt helemaal aan jou.

Deze recensie is geschreven door Emma Tondeur, 17 jaar, uit Amersfoort. Check ook wat Wessel Sandtke uit Dordrecht van dit boek vond!
De boodschapper / Marcus Zusak / vertaald door Eefje Bosch / Uitgeverij The House of Books / 2011 / 352 pag. / ISBN 9789044332476

De eerste keer dat ik het boek zag, was tijdens ‘De avond van het boek’ waar leraren Nederlands hun favoriete moderne roman kozen die op de leeslijst moest. Daarna zei mijn vriendin dat ze hem wilde lezen. De derde keer was toen Jan van Mersbergen bij ‘Lamoer’ te gast was. Als in een soort Zomergasten liet hij een filmpje zien over biljarten. Daar kon hij uren naar kijken, zei hij. Toen wist ik dat ik zijn boek móést lezen.

Ralf is op de Vastelaovend in Venlo. Dat is niet zomaar een avond. Geluk, verdriet, vriendschap, woede, wanhoop, plezier. Alle emoties die een mens kan hebben, komen langs. En het is niet makkelijk. Velen halen de overkant van de nacht niet, die trekken het niet om te drinken tot het licht wordt met mensen die ze eigenlijk niet kennen. Ralf raakt zijn oom kwijt maar vindt veel nieuwe vrienden; Maxicanen, de Raaf, de Marineman en Sunny de Zonnebloem. Ondertussen denkt hij aan zijn leven, aan vroeger, aan de tijd dat hij met zijn ouders op een binnenvaartschip woonde, aan hoe hij bij zijn oom ging wonen en in diens bedrijf ging werken, aan hoe hij na heel veel jaren Sara weer tegenkwam, in de supermarkt naast de pasta en aan hoe hij met haar meeging en eigenlijk nooit meer wegging, de zorg overnam voor haar dove en blinde tweeling, haar zoon en haar onzekere dochter.

Naar de overkant van de nacht is niet een boek dat je kunt lezen terwijl de rest van je familie of je huisgenoten de tv hard aan hebben staan of met elkaar in discussie zijn. Het is een boek waar je de tijd voor moet nemen en je mee moet afsluiten. Het springt namelijk, door de uiterst beschonken toestand van Ralf, van de hak op de tak. Maar als je eenmaal door hebt hoe zijn gedachten werken, is het ontroerend, bijzonder, apart en laat het je niet meer los.

Vanaf dit moment zal Katy’s leven nooit meer hetzelfde zijn. Sinds het zien van Genevieve’s lichtgevend groene ogen door het raam van de bus is Genevieve overal. Genevieve is niet alleen mooi, ze heeft ook een duivelse kant. Een kant die ze alleen aan Katy laat zien: ‘Ik ben je ergste nachtmerrie.’ Ze neemt Katy’s beste vriendinnen in en zelfs haar vriendje. Ze stalkt Katy met doodsbedreigingen en lijkt haar overal te volgen, ze weet trouwens alles over Katy, tot haar dromen toe. Uit pure wanhoop gaan Katy en Luke, haar buurjongen en beste vriend, graven in het verleden van Genevieve Paradis. Ze ontdekken dat Genevieve, beter bekend als Grace, een moeilijke kindertijd had en grootgebracht is als wees. Haar adoptieouders zijn gestorven in een brand toen Genevieve 7 jaar oud was. Deze brand was volgens sommigen aangestoken door de kleine Genevieve zelf. Katy moet dus op haar hoede zijn voor het misschien wel ernstig psychisch gestoorde meisje. Genevieve kon blijkbaar uit het vuur ontsnappen, zonder ook maar enige brandwonden, wat bij enkele bewoners van het dorp de indruk wekte dat Grace een kind was met bovennatuurlijke krachten.

Ondertussen werkt Genevieve naar een hoogtepunt toe in het stalken van Katy, ze zou zelfs in staat zijn Katy van de trap te duwen. Katy krijgt het hier steeds moeilijker mee en vindt niet veel troost bij haar depressieve moeder Rebecca. Maar Rebecca heeft zelf ook geheimen, telkens wanneer Katy over Genevieve begint, vlucht haar moeder naar haar kamer. Wat is de band tussen Genevieve en Katy’s moeder? En waarom hebben Katy en Genevieve zoveel gemeen? Heeft Genevieve bovennatuurlijke krachten? Is Genevieve een gestoord meisje met een moeilijke jeugd of is er meer aan de hand? Katy kan zich alleen maar vragen stellen en raden naar de waarheid. Maar beetje bij beetje krijgt Katy antwoorden en komt ze erachter wat er toen, die ene dag, gebeurd was.

Het was me een grote eer om Het meisje met de groene ogen te mogen recenseren. Het is een geweldig boek met veel geheimen en raadsels. Het einde van deze thriller vind ik niet heel verrassend, op één detail na dan… dat ik trouwens helemaal niet zag aankomen! Het meisje met de groene ogen is zeker de tijd en moeite waard om te lezen!

Deze recensie is geschreven door Lina Verluyten, 15 jaar, scholier van het Pius X College in Tessenderloo
Het meisje met de groene ogen / Shioban Hayes / vertaald door Tjalling Bos / Uitgeverij van Goor / 248 pagina’s / 2012 / ISBN 9789047520146

Murat Isik weet duidelijk heel goed waar hij het over heeft in dit prachtig geschreven boek. Als je aan het lezen bent, kan je Turkije gewoon voelen. De warmte, de manier waarop de mensen praten, hoe ze met elkaar omgaan en natuurlijk de uiterst belangrijke familiebanden. Als je veel over Turkije weet, zal dit boek je direct terugbrengen naar het land. Als je er nog niets over weet, is het een mooie, vlotte introductie voor een intrigerende cultuur. Dit is niet het Turkije van de grootsteden Istanbul en Ankara of de toeristische plekken zoals Kusadasi, maar het echte Turkije waar de meeste Turken in wonen en leven: het platteland. In dit boek maak je kennis met hun gebruiken, rituelen, waarden, gedachtegang en visie. Je kan er heel wat van leren.

De personages zijn goed uitgewerkt. Mehmet vertelt alles over zijn leven op een vlotte manier, maar toch duidelijk door de ogen van een klein jongetje. Je maakt de evolutie van Mehmet mee. In het begin van het boek is hij duidelijk nog onwetend over de achtergrond van zijn ouders en hoe hard de wereld rondom hem kan zijn. Naarmate het boek vordert en je steeds meer verhalen over vroeger hoort en je meer te weten komt over het verleden van de familie, groeit het hoofdpersonage ook op. Dat merk je ook duidelijk aan de familiebanden waar hij waarde aan hecht. De vader en broer blijven een hele tijd mysterieus maar hij zou graag meer zijn zoals hen, de moeder en zus staan duidelijk dichter bij de kleine jongen en gedragen zich ook veel opener, praten meer over hun gevoelens en ideeën, maar Mehmet heeft niet het gevoel dat hij nog bij hen hoort. Isik geeft goed weer hoe het voelt om op te groeien in die conflictsituatie.

Verloren grond leest vlot, maar toch heb je het gevoel midden in het verhaal te zitten door de mooie beschrijvingen van de omgeving en de nevenpersonages. Een echte aanrader voor wie kennis wil maken met een prachtige cultuur of voor wie een tragisch boek wil lezen over opgroeien.

Deze recensie is geschreven door Annelien Vanessche, ze woont in Kortrijk en is 24 jaar, ze werkt als ICT-Projectmedewerker bij Ondernemerscentra West-Vlaanderen.
Verloren grond / Murat Isik / Uitgeverij Anthos / 2012 / 368 pag. / ISBN 9789041415721

Fleur Jurgens heeft een cyclisch en filmisch verhaal geschreven met Herman Bul in de hoofdrol. We beginnen op de vloer van een koelcel als Hermans laatste uren geslagen zijn en vanaf daar neemt Herman ons mee en vertelt ons zijn verhaal, totdat we weer op de vloer van de koelcel eindigen, waarmee niet alleen het verhaal maar ook Hermans bewogen leven eindigt. Hermans verhaal is een verhaal over journalistieke waarden, hoe verschillend die kunnen zijn en hoe die veranderd zijn in de loop van tijd. Het is het verhaal van een journalist van de oude garde, die de waarheid nog als zijn missie ziet. Het is een verhaal waarin we Hermans doelstelling zien verschuiven, we zien hoe de liefde, als het dat is, het overneemt. Het is een verhaal dat simpel begint, een fotootje op een saaie middag, en uitmondt in een complot met alles erop en eraan, met Herman er midden in. ´Van toeschouwer ben ik deelnemer geworden´, zoals Herman het zelf zegt.

We leren Herman Bul kennen op de vloer van een koelcel van een Islamitische slagerij, zelfs de naam weten we al. We weten dat Herman niet meer helemaal compleet is en we weten ook welke delen van zijn lichaam missen. Om het plaatje compleet te maken, komen we ook direct een onweerstaanbare vrouw tegen. Hiermee geeft Jurgens ons op de eerste pagina’s al een heleboel puzzelstukjes, die nog op de goede plek gelegd moeten worden. Gaandeweg het boek vertelt Herman ons van alles over zijn leven en de mensen die hij tegenkomt. Interessant, omdat er op deze manier steeds meer verdieping komt, maar zo nu en dan wordt het langdradig. Dit heeft ook te maken met het perspectief waaruit geschreven wordt. Alles wordt vanuit Herman verteld en gezien en dat maakt het soms eentonig.

Herman Bul was ooit een topjournalist, bracht de Lockheed affaire aan het licht, was getrouwd met zijn mooie jeugdliefde, gezond en aantrekkelijk. Maar zijn rol is uitgespeeld en de aftakeling is begonnen. Zijn vrouw is er met zijn voormalige, succesvolle collega vandoor, de vrouwen en het emotainment hebben de journalistiek overgenomen en ook zijn geslachtsdeel, dat wat hem nooit in de steek heeft gelaten, begint kuren te vertonen! Maar dan, als hij zich net door de openingsceremonie van De Nieuwe Moskee heeft gesleept, is daar zijn kans. Zijn kans om een primeur te leveren, om de waarheid aan het licht te brengen, dat is toch wat elke journalist wil? En dan weten wij als lezer, dit is het begin van het einde, het einde heeft Jurgens ons immers al verteld. Dit zou voor heel veel spanning kunnen zorgen. Het zou het hele verhaal onheilspellend kunnen maken, het zou je door het boek kunnen slepen, je slapeloze nachten kunnen bezorgen; lezend en lezend om maar te weten wat er gebeurd is, wat Herman op de vloer van een koelcel heeft doen eindigen…

Maar dat doet het niet, bij mij niet in ieder geval. Je weet te veel, het is alsof je het verhaal al kent. Je weet wie er wat mee te maken hebben, omdat je ze op de eerste pagina´s al tegenkomt, je weet al wat voor rol zij zullen gaan spelen, omdat je al allerlei details weet na de eerste pagina´s en omdat Jurgens de juiste voorwerpen op de juiste plek legt, de vraag is alleen nog hoe het dan precies zal lopen. En dat is dan het complot, een complot vol met ingewikkelde familiebanden en criminelen. Het is een schaduwstad; een stad in een stad waar eigen wetten en regels gelden. Dat zit prima in elkaar en je moet er ook zeker wel bij blijven, maar aan het boek vastgeplakt van de spanning zat ik niet. Een keer, in Marokko bij een verassingsaanval, werd ik even door elkaar geschud en zat ik weer rechtop, maar terug in Nederland is de spanning weer weg. Dit betekent niet dat het verhaal niet goed was, ik vond het zeker een fijn boek om te lezen, het is ook meer dan alleen een detective; er komen allerlei maatschappelijke problemen en actuele onderwerpen in naar voren, maar het is te voorspelbaar om echt heel spannend te zijn.

Wat in dit boek heel interessant is en ook goed verwerkt, is de verkwanseling van de journalistieke moraal. Een thema dat steeds terugkomt. Jurgens heeft een mooi rijtje uitspraken, dat haar mening weergeeft. ´Journalisten lopen allemaal keurig aan de leiband van de macht.´ ´Journalisten zijn tegenwoordig net lakeien, als ze bij de koningin op bezoek mogen, trekken ze snel een oranje stropdas aan.´ ´Uiteindelijk hebben we allemaal hetzelfde doel: zo veel mogelijk van die blaadjes verkopen.´ ´U ziet de waarheid als uw missie, en dat valt zeer in u te prijzen meneer de Boel. Niets dan de waarheid, dat zou het doel moeten zijn van elke reporter.´ Met deze goed gekozen opmerkingen levert Jurgens een boel kritiek op de huidige journalisten, dezelfde groep die in 2007 een heleboel kritiek op haar had toen haar boek Het marokkanendrama uit kwam. In haar boek hamerde zij, net als Herman, op de eigen verantwoordelijkheid en is zij ook van mening dat de Nederlandse overheid de eigen barbarij subsidieert, zoals Jurgens het via Herman stelt. Dit boek is niet het eerste boek dat ik iemand aan zou raden, maar het is de moeite waard! Het is meer dan een detective, Jurgens heeft zeker iets te vertellen en met Herman Bul heeft ze een fijne spreekbuis gecreëerd.

‘Alles wat verborgen was, is nu onthuld. Als alle sluiers zijn opgelicht, als alle plooien zijn gladgestreken, rest ons niets anders dan te sterven. Hoe heb ik dat al die jaren over het hoofd kunnen zien? De ultieme waarheid is de dood.’

Deze recensie is geschreven door Rhea van der Dong, 19 jaar, student Taal- en Cultuurstudies in Utrecht
Schaduwstad / Fleur Jurgens / Uitgeverij / 2012 / De Bezigie Bij / 176 pag. / ISBN 9789023468745

Het korte antwoord op die vraag is “Ja, zeker”. Toch ligt het iets ingewikkelder. Hoewel het mij enorm aansprak, zijn er een paar dingen die voor een ander wel storend kunnen zijn. The Great Gatsby is al tamelijk lang geleden geschreven (in 1926) en dat merk je. Het taalgebruik is soms wat ouderwets en er staan veel woorden in waarvan ik de betekenis met moeite kon raden; ik moest met enige regelmaat het woordenboek erbij pakken. Toch vergroot je hierdoor je vocabulaire en is het daarnaast ook gewoon leuk om een ouder boek te lezen, dus ik zou het niet bepaald negatief noemen. Voor een ander kan dit echter wel storend zijn, het maakt het namelijk moeilijker om gewoon lekker door te lezen als je vaak moet stoppen omdat je woorden of hele uitdrukkingen niet begrijpt.

Wat voor mij kenmerkend is voor een goed boek, naast mooie beeldspraak of een goed verhaal, is of ik tijdens het lezen verzonken raak in de sfeer en de wereld waarin het verhaal zich afspeelt. Als die realistisch en perfect beschreven is kan ik me helemaal inleven in het verhaal. Dat is bij The Great Gatsby zeker het geval. Het verhaal gaat over Gatsby, een mysterieuze, maar rijke man die in de buurt van New York een enorme villa bezit en daar regelmatig uitbundige feestjes geeft, en zijn nieuwe buurman Nick. De charmante Gatsby is op zoek naar een manier om zijn inmiddels getrouwde jeugdliefde weer voor zich te winnen, en denkt dat hij dat via Nick kan doen. De wereld waarin zij leven is er een van formele feesten, romantische aanzoeken, talloze beleefdheden om een enkele afspraak te maken, ingewikkelde kleding, dure auto’s en dure drank, veel bedienden, fantastische cadeaus maar ook een enorm verschil tussen arm en rijk, veel vreemdgaan en het constant onderhouden van een schijn van vriendelijkheid tegen iedereen om je heen. In The Great Gatsby word je naar een omgeving gebracht waar alles precies volgens de etiquette moet gaan, maar waar die regel vaak stiekem ook compleet genegeerd wordt. Dit maakt het enorm interessant om te lezen, juist omdat die hele cultuur voor ons zo vreemd is. Je wordt zonder dat je het doorhebt in die wereld gezogen en dat maakt voor mij dit boek zo goed.

The Great Gatsby is een klassieker die iedereen gelezen zou moeten hebben. Het heeft een mooi verhaal, prachtig taalgebruik en interessante personages. Bovendien geeft het een duidelijk beeld van hoe New York was voor rijke mensen in de ‘Roaring Twenties’, en is het helemaal geen dik boekje. Een aanrader voor iedereen die van lezen houdt en het niet erg vindt om ook wat oudere dingen te lezen! De kans bestaat dat het boek je na de eerste paar pagina’s niet heeft weten te pakken; in dat geval loont het om het in de kast te zetten en een paar maanden later opnieuw erin te beginnen, want het is echt een prachtig boek.

Ter info: in november verschijnt er een nieuwe Nederlandse vertaling (Bij Atlas/Contact) en in januari 2013 gaat een grootse 3d-verfilming van deze ‘ultieme Amerikaanse roman’ (Sunday Times) in première, van regisseur Baz Luhrmann (Moulin Rouge!, Romeo + Juliet) en met in de hoofdrollen Leonardo DiCaprio, Carey Mulligan en Tobey Maguire.

Deze recensie is geschreven door Merlijn Mascini, scholier aan het Amsterdams Lyceum.
The Great Gatsby / F. Scott Fitzgerald / verschenen 1926, Merlijn las een uitgave van Penguin uit 1982 / 192 pag. ISBN 9780140623239

De Passievrucht schetst een zeer intrigerende situatie. De verhouding tussen Armin, Monika en Ellen is ingewikkelder dan je aanvankelijk zou denken, en Monika zelf blijkt ook een uiterst complex persoon. Glastra van Loon weet deze karakters goed op papier te zetten en realistisch te houden. Toch heeft het boek op mij weinig indruk gemaakt; de stap van realistische personages naar een realistisch verhaal is groot en die stap heeft de schrijver volgens mij net niet kunnen maken. Dat wil niet zeggen dat De Passievrucht geen goed boek is; het is zeker goed geschreven en het hele idee erachter is natuurlijk enorm interessant. Helaas heeft het boek bij mij simpelweg geen emotie opgeroepen; wellicht kan ik me gewoon niet verplaatsen in de belevingswereld van deze ‘vader’.

Glastra van Loon heeft een interessante schrijfstijl die een ander wellicht zou aanspreken. Het verhaal, dat grotendeels bestaat uit achronologische flashbacks tijdens Armins zoektocht naar de echte vader, is op geen enkel moment verwarrend of moeilijk te begrijpen, wat bij andere boeken in dezelfde vertelstijl soms wel zo is. Er zijn veel mooie en filosofische zinnen door het verhaal gestrooid, wat natuurlijk ook te verwachten valt omdat Armin genoeg stof tot nadenken en filosoferen heeft. Ook de gesprekken hij met zijn zoon voert zijn erg vermakelijk, ondanks het feit dat het soms lijkt alsof ze ervoor dienen de lezer te brainwashen met linkse concepten.

Al met al is De Passievrucht wel de moeite waard, maar zou ik het niet aan een ander aanraden: daarvoor heeft het bij mij te weinig indruk gemaakt. Als je er eenmaal in begonnen bent zul je het echter niet snel wegleggen; je wil natuurlijk weten wie de vader is en bovendien leest het lekker makkelijk weg. Voor een leerling die nog snel een boek voor z’n lijst moet lezen is dit boek dus zeker een aanrader. Voor de rest; als iemand het je geeft, lees het, als het je interessant lijkt, lees het, als je gewoon op zoek bent naar een goed boek voor deze zomer, zoek verder, want er is veel meer (en beter) te vinden.

Deze recensie is geschreven door Merlijn Mascini, scholier van het Amsterdams Lyceum
De passievrucht / Karel Glastra van Loon / Uitgeverij Pandora / 2005 / 238 pag. / ISBN 9789046702109

Twee zusters is een goed en sterk verhaal. Het is een makkelijk boek om te lezen, het begin is nog een beetje lastig te begrijpen, maar hoe verder je in het verhaal komt, hoe duidelijker het wordt. Als je het boek leest, leef je mee met de personages in het boek. Zo wordt Heather later in het verhaal opgenomen in een inrichting en je kan je erg goed voorstellen dat Holly een moeilijke tijd doormaakt en Heather dagenlang angstig is.

Als je bent begonnen in het boek, is het erg verleidelijk het direct uit te lezen. Vooral omdat het verhaal zo makkelijk en duidelijk geschreven is, vliegen de bladzijdes voorbij. Ook blijft het verhaal erg spannend, leuk en interessant tot het eind. Dit boek heeft mij erg aan het denken gezet. Ik stond er vooral bij stil dat verhalen zoals het verhaal Twee zusters echt gebeuren. Ik vond het erg realistisch weergegeven en dacht er toch wel even over na dat er mensen zijn die dit echt in het dagelijks leven meemaken. Juist omdat het zo’n realistisch boek was, vond ik het erg leuk om het te lezen. De ervaringen die Holly opdoet door haar zus Heather komen erg duidelijk naar voren. Twee zusters is een goed en leuk boek. Omdat het zo dun is wil ik hem adviseren te proberen!

Deze recensie is geschreven door Kayleigh Blok, leerling aan het Blase Pascal College te Zaandam
Twee zusters / Inez van Dullemen / Uitgeverij De Bezige Bij / 2012 / 196 pag. / ISBN 9789023469896